در آن لحظه که اوج گرفتی ...

 

 


چه مظلومانه در هم شکستی ...

 

 


پروانه های خیالت چه ناجوانمردانه پرهایشان سوخت و بال های

 

 

 

وجودت در پرواز زمان چه بی امان شکستند...

 

 


و اندام ظریف و دستان کوچکت چه بی تپش در ارغوانی غروب

 

 

 

زمان ، تو را تنها گذاشتند ...

 

 


تو چه زیبا در غروب زمان ، یکه و تنها طلوع کردی و در

 

 

 

حضورلحظه ها ، بی غرور و پر تپش بر اندام زمان تابیدی و

 

 

 

آنرا در آغوش گرفتی ...

 

 

 

و با حضور بی غرورت بر تارک زمان نوشتی :

 

 

 

 

 

 


 

نوشته شده توسط ღ♥ღ داداش تو ღ♥ღ در شنبه بیست و چهارم آذر 1386 ساعت 0:46 موضوع | *